Dwóch emigrantów z Europy Środkowej, dwie postawy.

Cioran: nawet listy do matki pisze po francusku, wypiera się swojej rumuńskości. Wypiera swoją narodowość, nie tylko w sensie odrzucenia przynależności do oświeceniowej wspólnoty społeczno-politycznej, ale nawet w sensie wyparcia się swojej etniczności.
Gardzi światem, bytem, Bogiem, nawet samobójstem – światem Ciorana jest przerażająca, lodowata pustka najgłębszej otchłani ludzkiej rozpaczy. Szczyty są jedynie w tytule.
Cioran jest jak tomista bez Boga. Najbliższy, jakby mogło się wydawać, odebrania sobie życia, umiera naturalnie; bo nawet samobójstwo nie ma sensu dla tego bhikku – nihilisty, tylko cierpienie jest rzeczywiste.

Márai: węgierskość kurczowa, rozpaczliwa i tragiczna. Mówią mu: „Gdybyś nie był pisarzem węgierskim, gdybyś pisał po niemiecku lub francusku…” a on pisałby po węgiersku, nawet, gdyby nie było już na świecie ani jednego Węgra.
A mógł przecież, bo niemiecki był jego muttersprache i, jak sam pisze, umarli ludzie i klasa dla której pisał, dla Máraiego nie ma już Węgier i Węgrów. Doświadczony śmiercią swojego kraju, swojej klasy, swojego dziecka – a potem adoptowanego syna i ukochanej ponad wszystko żony, Márai zachowuje pogodny spokój. Spokój świadomy ponurej kondycji ludzkiego trwania na tym świecie, a jednak pogodny. Pogodnie znosi cierpienie, jak katolicki święty.
I odbiera sobie życie, i nawet jego samobójstwo jest szlachetne.

Cioran był synem popa, Márai był patrycjuszem. To wiele tłumaczy.