W armii austriackiej, podobnie jak w wielu innych armiach europejskich każdy pułk miał swojego właściciela. Inhaber, jak się po niemiecku ta godność nazywała, pokrywał część kosztów utrzymania pułku, był jego formalnym dowódcą, mianował oficerów i dodawał sobie, pułkiem, splendoru. Stąd, oczywiście, był to zaszczyt zarezerwowany dla najlepszych rodów cesarstwa.
Feldmarszałek Albert książę zu Sachsen-Teschen, z bocznej linii Habsburgów, miał nawet dwa pułki. Jeden austriacki, 3. Pułk Kirasjerów z siedzibą na Morawach i jeden saksoński, huzarów.

Dziwnym zbiegiem okoliczności, oba te pułki spotkały się pod Wagram. Jeszcze dziwniejszym trafem, po przeciwnych stronach. Mało tego, saksońscy huzarzy księcia Alberta starli się z austriackimi kirasjerami księcia Alberta. W starciu zwyciężyli huzarzy.
Jako, że oficerowie w pułkach byli najczęściej z rodzinnego nadania, w obu jednostkach służyło bardzo wielu krewniaków – tym bardziej, że między Saksonią i Austrią od dawna panował pokój.

Współcześni autorzy próbują sugerować jakieś straszne, tragiczne rozdarcie, którego mieliby doświadczać postawieni w tej sytuacji żołnierze. Przykładając do tego wydarzenia współczesny, narodowy klucz, albo jedni, albo drudzy musieliby być uznani za zdrajców, tertium non datur. I mimo, że dotyczy zdarzenia tak chronologicznie bliskiego (to zaledwie dwieście lat!), to jest to anachronizm z rodzaju tych, które klucz narodowy przykładają nawet do bitwy pod Byczyną.

Tymczasem, oficer przełomu XVIII i XIX wieku traktował wojnę w kategoriach sportu i tak, jak współczesne sportowe gwiazdy, czasem po prostu zmieniał barwy klubowe, czym nie emocjonowano się zbytnio. Książę Józef Poniatowski był z urodzenia i wychowania austriackim oficerem, i nikt nie miał do niego pretensji, kiedy walczył przeciwko Austriakom i nikt nie oskarżał go o zdradę. Blücher w młodości nosił mundur szwedzki i bijał Prusaków, co nie przeszkodziło mu – tak samo, jak Poniatowskiemu – zostać pruskim bohaterem narodowym. Takich przypadków są oczywiście tysiące. Polacy, tak samo dobrze jak Napoleonowi, służyli w wojsku rosyjskim, gdzie były, bodajże, trzy pułki polskich ułanów, czy austriackim – również pod Wagram austriaccy ułani galicyjscy, rekrutujący się w całości z galicyjskich Polaków i z polską komendą (armia austriacka przyjęła praktykę komendy w językach narodowych każdej jednostki), bili się ze szwoleżerami gwardii.

Jednocześnie, bardzo popularną, pułkową dewizą, było hasło „Ehre und Treue”. Wierność była jedną z najważniejszych wartości – lecz była to po prostu wierność przysiędze, którą oficer składał monarsze i z której mógł go monarcha zwolnić.
Tymczasem, w świecie Narodów, wierności się nie ślubuje – rozumie się sama przez się, i nie można być z niej zwolnionym – bo nikt jeszcze nie słyszał, by Naród kogoś z wierności zwolnił. Dlatego, o ile związek żołnierza z monarchą był związkiem naturalnym, to związek żołnierza z narodem ma w sobie coś nieludzkiego – bo Naród ma prawo wymagać każdej ofiary i usprawiedliwia wszystko.

Stąd właśnie wzięła się ogromna nienawiść, która przesiąknęła wojny XX wieku i która cywilizowaną, odgrywaną na zimno i profesjonalnie kontynuację polityki zagranicznej zamieniła w w emocjonalną, barbarzyńską, plemienną, pełną nienawiści rzeź, wojnę totalną, obejmującą na równi żołnierzy i cywilów, w każdej dziedzinie życia.