Ułożyłem dla mojego synka kołysankę. Z okazji ukończenia mojej trzeciej powieści pt. „Przemienienie”, jestem intelektualnie wyczerpany, i tekst tejże kołysanki jest dla tego wyczerpania symptomatyczny. Niestety, to jedyne, czym na razie mogę się podzielić z P.T. Czytelnikami mojego dziennika:

Słonik-balonik

Słonik-balonik
Słonik, balonik (tutaj z akcentem na „nik”)
Słonik, słonik i balonik
Słonik, słonik
Słonik-balonik

da capo al fine

Śpiewać należy na melodię starej, husyckiej pieśni „Ktoz jsu bozi boyownici„, najlepiej według aranażacji ska Daniela Landy. Frankowi się podoba.

Daniel Landa, swoją drogą, jest moim drugim, ulubionym Czechem, zaraz po Jaromirze Nohavicy. Lubię obydwóch, ale nie sądzę, aby panowie się lubili nawzajem, bo Nohavica jest Czechem stereotypowym, klasycznym – plebejskim, szwejkowo-hrabalowskim, liryczno-rubasznym, zaś Daniel Landa jest Czechem takim, jakby Biała Góra się nie wydarzyła i jakby nie złamano tam Czechom kręgosłupa – to pod Białą Górą siejący postrach w Europie husyta zamienił się w Szwejka. A Landy jakby to nie dotyczy – były skinhead, nawrócony katolik, założyciel Ordo Lumen Templi, kierowca rajdowy, zupełnie pozbawiony tego hrabalowskiego nihilistycznego, biernego i jednocześnie brutalnego liryzmu, za to pełen moralnej energii, odwagi, chęci do działania. I kiedy Landa śpiewa „Bożych bojowników”, razem z wielotysięcznym tłumem – to naprawdę w jego głosie słychać raczej Jana Žižkę z Trocnova niż dobrého vojáka Švejka.
A poza tym, Nohavica jest jednak ulubieńcem czeskiego saloniku. No, powiedzmy, że może raczej był do czasu, bo i czeski salonik jest nieco inny niż polski – ale przynajmniej na pewno nie ściąga na siebie salonikowej nienawiści, a Landa wręcz przeciwnie. Nawet czeski Geremek, Wałęsa i Michnik w jednej osobie (ot, taka trójca) – czyli Havel, coś tam Landzie od faszystów nawymyślał, co od razu oczywiście sprawiło, że jeszcze bardziej Landę lubię. Ładnie zresztą Havlowi odpowiedział:

„Pane Havle, myslím, že se to k Vám určitě dostane, já bych chtěl, abyste věděl, že se na Vás nezlobím, že Vám odpouštím, přestože tenhle jedovatý plivanec, ač je to veliká křivda, která ublížila mnoha lidem… Víte, kdybych nevěděl, že jste rozumný a tolerantní člověk, musel bych říct, že lžete jako Goebels. Já ale osobně považuji Vaši zavádějící nepravdu o našem smýšlení a cílech za politováníhodný omyl pohodlného člověka, pro kterého bylo jednodušší volit rychlou střelbu, než popřemýšlet, nebo zvednout telefonní sluchátko. Strach z cizích věcí, které neznám, nerozumím jim a proti kterým ze stejných důvodu bojuji se nazývá xenofobie. Toť vše, pane Havle.„