Komentarze do: Anomia

Autor: zer00

zer00 — Tue, 17 Feb 2009 10:18:06 +0000

No nie, albo rybka, albo przyslowiowa pipka :) Albo tradycjonalizm integralny (integryzm tradycyjny? nie jestem pewien, jaka jest wlasciwa nazwa na swiatopoglad propagowany przez Artyste – Gospodarza blogu), albo awangarda. Jednego i drugiego na raz sie nie da, tak mi sie wydaje.

Autor: Szczepan Twardoch

Szczepan Twardoch — Mon, 16 Feb 2009 18:17:30 +0000

Oczywiście, że się przytrafiła fałszywa świadomość – i oczywiście, że artysta, czyli ja, lepiej od burżuja wie, kim burżuj, czyli zer00, naprawdę jest.
Od tego jest artysta: pour épater le bourgeois. Na tym polega awangarda, jak ją zdefiniował Saint-Simon, ojciec założyciel europejskiego socjalizmu: artysta oświeca burżuja, potrząsa nim, wskazuje mu drogę do porzucenia burżuazyjnych przesądów.
A burżuj tą drogą podąża, bo musi, od tego jest burżujem.

Autor: zer00

zer00 — Mon, 16 Feb 2009 10:35:43 +0000

(Erratum: powyzej powinno byc: „…albo nie jestem wspolczesny”).

Autor: zer00

zer00 — Mon, 16 Feb 2009 10:33:45 +0000

Ja tam nie nienawidze wlasnego modelu zycia, z zadnych pozycji. Oznaczaloby to, zgodnie z logika wywodu z notatki blogowej, ze nie jestem bourgeois albo nie jestem nowoczesny. Ale co w sytuacji, kiedy sam czuje sie wlasnie takim wspolczesnym bourgeois? Czy nalezaloby uznac, ze przytrafila mi sie tzw. „falszywa swiadomosc”, a p. Twardoch wie, kim jestem, lepiej ode mnie?

PS Przepraszam za brak znakow narodowych, czasem bourgeois musi przysiasc przy ogolnodostepnym komputerze w ktoryms z miast cywilizacji anomicznej na zachod od Odry.

Autor: ola

ola — Mon, 26 Jan 2009 20:49:23 +0000

„Czy ktoś może sobie wyobrazić Samuela Pepysa skaczącego na bungee? Dzisiejszy Pepys pracuje miesiącami po to, aby potem, chociaż przez chwilę poczuć się kimś innym”
Wczorajszy Pepys nałogowo uganiał się za dziewkami – każdemu jego bungee…

Autor: z. odziwo

z. odziwo — Sat, 10 Jan 2009 18:20:11 +0000

Dziękuję za przypomnienie „anomii” i ciekawy dobór cytatów. Mam wrażenie, że w pewnym sensie jednak rzecz ma się wprost przeciwnie: pisze Pan „lepiej, niż nasz własny świat rozumiemy statyczne rzeczywistości Średniowiecza, bo teraźniejszość daje się opisać jedynie wycinkowymi konceptualizacjami”. Myślę, że średniowiecze nie było tu przypadkowe (?), a obserwując „fanów średniowiecza” różnej maści, odnoszę wrażenie, że w konfrontacji z wydestylowanymi (i to raczej niepoprawnie) ideami wyłonionymi przez ducha minionych epok do głosu wyraźniej dochodzi duch naszej epoki właśnie. Innymi słowy – poprzez paralelę ze skonceptualizowanymi (tj. spacyfikowanymi) epokami minionymi na jaw wychodzi Zeitgeist, zwłaszcza w konfrontacji z rzeczywistością „duchową” – tam amplifkują się „nasze” cechy i nabierają (przerażającej) wyrazistości. Cf. dziewczyna z Sochaczewa na Mszy Trydenckiej… (i proszę mnie źle nie zrozumieć – nie mówię tego z pozycji zblazowanego pseudo-arystokraty, raczej jako obserwator). A więc, konkludując, nie rozumiemy ani naszego świata, ani epok minionych, lecz właśnie wtedy, gdy próbujemy „zamieszkać” w bezpiecznych, martwych przestrzeniach czasu, wtedy objawiamy treść teraźniejszości.
Pozdrawiam.