Komentarze do: Wpis chaotyczny

Autor: Kamil

Kamil — Sat, 16 May 2009 19:32:32 +0000

Skoro już poruszono temat „Sternberga” z jednej i domniemanych inspiracji z drugiej strony to z kolei zauważyłem podobieństwo pomiędzy losami głównych bohaterów powieści i filmu „Wiatr buszujący w jęczmieniu” („The Wind That Shakes the Barley”), który obejrzałem mniej więcej w czasie kiedy czytałem „Sternberga”. W filmie jednak mamy w tle rzeczywiste wydarzenia w rzeczywistym świecie, a brat idealista nie jest wzorem posłuszeństwa Kościołowi.

Autor: Seberks

Seberks — Fri, 15 May 2009 16:08:22 +0000

Jestem w trakcie czytania ZW. Na obecny stan mogę powiedzieć, że ta powieść jest jak odbezpieczony shotgun.

Autor: Seberks

Seberks — Fri, 15 May 2009 16:02:30 +0000

Interpretacja jest zawsze różna. Podobnie ja z kolegami polemizowałem na temat „Stenberga”, „Przemienienia” oraz „Epifanii wikarego Trzaski”. W niektórych punktach sie zgadzaliśmy, a w innych mieliśmy całkowicie odmienne zdania. Każdemu wyszło, że co innego miał autor na myśli:) Nawiasem mówiąc, bardzo ciekawe są tego typu dyskusje. Mi osobiście dużą frajdę sprawiają. Zawsze przy piwku i papieroskach rozmawiam ze znajomymi o książkach, a już Mr. Twardocha w szczególności.:P

Autor: kreska_

kreska_ — Wed, 13 May 2009 20:47:27 +0000

rację miał Ojciec Gadamer. Wszystko to tylko zderzenia horyzontów myślowych.

:-)

Autor: Mateusz Wójcicki

Mateusz Wójcicki — Wed, 13 May 2009 10:17:55 +0000

Myślę, Panie Szczepanie, że trudności w interpretacji Pańskich tekstów wynikają z dość skomplikowanych dla mas tematów, które twardochowa proza porusza. I o ile w „Epifanii…” pointa jest – tak mi się wydaje – dla Czytelnika oczywista (motyw łudzenia przez Szatana jest przecież dobrze znany i zakodowany w naszych polskich głowach), o tyle problemy poruszane przez „Sternberg”, opowiadania o rotmistrzu von Egern czy inspirowane w jakimś stopniu imperialnym Evolą „Przemienienie”, kierowane są do wąskiego podmiotu czytelniczego. Sądzę jednak, że o to właśnie chodzi w literaturze. Marai pisał o magicznej nici porozumienia między bliskimi, którą bardziej sobie chwalił niż milczące, nudne posiadówy w towarzystwie nieznanych mu osób. Z prozą jest chyba podobnie. Tyle że w tym przypadku – euforie są jednostronne.

Autor: Obserwator

Obserwator — Wed, 13 May 2009 09:41:29 +0000

Na marginesie ostatniego akapitu: czytałem niezbyt udaną i chyba nigdzie w końcu nie opublikowaną recenzję „Sternberga”, w której autor, skądinąd zacny krytyk i sam pisarz, interpretował Twoją książkę jako rozrachunek z niesławnej pamięci „rewolucją moralną” przeprowadzany z perspektywy zawiedzionej miłości. Jakąś tam rację chyba miał stary nudziarz Ingarden, że w procesie tworzenia się dzieła literackiego, które powstaje w akcie lektury, a nie pisania, to, co wyszło spod pióra pisarza, jest tylko jednym z odczynników, i to nie najważniejszym ;-)