Nie szkoda Panu oddawać tak dobrego „szkieletu” w cudze ręce? Może jednak zastanowi się Pan i sprawi radość swym czytelnikom pisząc tę opowieść osobiście. Była by wówczas nadzieja, że nie dostaniemy hurra-patriotycznej ramotki do brandzlowania się, w typie „jacy to fantastyczni i mocarni byśmy byli, gdyby nam ino dali”.

Znam historie Władysława Studnickiego przedstawioną przez Józefa Mackiewicza. To był oryginalny i niesamowity człowiek. Szkoda, że historia nie potoczyła się inaczej.

Pięknie, pięknie, a co z Żydami? III Rzesza przeszła nad nimi do porządku dziennego? Gdzie zginęły kwestie rasowe?

Z radzieckimi – z grubsza to samo, co działo się z nimi w historii faktycznej. Z polskimi – patrząc na pomocny tutaj przykład Węgier, to raczej nic takiego, przynajmniej do momentu, w którym się zatrzymałem. A potem – no to już zależy. Czy Piasecki miał potencjał na polskiego Ferenca Szálasiego? Nie wiem. Czy Niemcy mogliby przeprowadzić w Polsce jakiś analog Operacji Panzerfaust? Pewnie tak, ale jednak różnica potencjału militarnego i politycznego byłaby tutaj znaczna.

Mam kilka drobnych uwag do przedstawionej przez pana wersji.
Czy istotnie Mościcki mógł powołać Studnickiego na premiera? Dla mnie sprawa dość wątpliwa. Sanacja mimo że była w tym czasie rozbita, to w sprawach najważniejszych jednak działała razem. A grupa pułkowników – Koc, Miedziński, a zwłaszcza Sławek? Spokojnie by się przyglądali mariażowi z endecją? W to akurat nie wierzę.
Teraz druga sprawa – zmiana prezydenta. Rydz za Mościckiego. W pana wersji wygląda mi, że przegrana Mościckiego to prosta konsekwencja powołania Studnickiego na premiera. Czyżby Mościcki nie przewidywał takiego rozwoju wydarzeń?
Według mnie jedynym człowiekiem, który na przyjęcie warunków niemieckich, a co za tym idzie sojusz z Niemcami, jak tego chce Łojek, był sam Piłsudski. Nikt inny na to się, by nie zdecydował. Brak odpowiedniego autorytetu!
Co do dalszego przebiegu wydarzeń, uważam go za wielce prawdopodobny.
W ogóle koncepcja Pana niezwykle ciekawa i chętnie bym ją pociągnął dalej, ale niestety zgodnie z regulaminem nie mogę, bom się wziął za tekst Wolskiego.
Pozdrawiam i życzę udanego dalszego ciągu.
WK

Dziękuję za ten komentarz. Pewnie poniekąd ma Pan rację, ale jednak pewne zbliżenie OZN i RNR-Falanga to było faktem, prawda? A co do prezydenta – tutaj wierzę Baliszewskiemu, kiedy ten twierdzi, że R-Ś zostałby w 1940 prezydentem na sto procent. A co do warunków niemieckich – tutaj odpowiedzią jest chyba do jakiegoś stopnia koncepcja Studnickiego, tj. sformułowanie umowy polsko-niemieckiej na zasadzie wzajemności (tzn. my wam autostradę – wy nam autostradę, w Gdańsku demokratyczny plebiscyt, etc.). W takiej postaci byłoby to do pr-owego rozegrania jako „wspólne działania dwóch mocarstw na rzecz pokoju”, a nie zwasalizowanie. A poza wszystkim – to nie przeceniajmy znaczenia opinii publicznej w Polsce pod koniec lat trzydziestych. :) Oczywiście wszystko to są sprawy dość ulotne i conajmniej wątpliwe, acz w luźnej historii alternatywnej chyba jednak do obronienia.