Wracając samochodem, nocą, z Warszawy, słuchałem jakiegoś katolickiego radia. Jako przerywnik audycji poświęconej Biblii, z głośników rozległa się pioseneczka – do wtóru męskich, basowych głosów, dziewczę zawodziło sobie „Shema Israel, Adonai Elohenu”, po czym, tłumaczyła to jeszcze na polski, „Słuchaj Izraelu…”.

Piosenka była dość wdzięczna, więc nie przełączyłem. W zasadzie, nawet nie razi mnie zbytnio ta nowoczesna metafora, która skłania katolików z różnych nowoczesnych wspólnot to śpiewania tej pieśni – prawdą jest, jakobyśmy stali się nowym ludem wybranym, a Żydzi, odrzuciwszy nowe przymierze, swojego statusu wybrania sami się pozbawili. Wyobrażam sobie nawet, że ktoś, wychowany w mieści, kto nigdy nie słyszał jak mężczyźni w białych koszulach na śląskiej wsi śpiewają „Te Deum” albo „Święty Boże, Święty Mocny”, szuka tego przeżycia wzniosłości w pieśniach żydowskich, bo jakieś niemrawe pienia, że „Jezus kocha cię, ooo”, do wtóru gitary, takiego przeżycia religijnego na pewno nie dostarczą. Zresztą, jeszcze trochę, a wymrą albo przejdą na emeryturę wszyscy księża, dla których śpiewanie „Święty Boże, Święty Mocny” nie jest aktem niepogłębionym teologicznie, ludowo pobożnym, archaicznym a nowi, zamiast tego, zaproponują zmieszanym wiernym pioseneczki o Jezusie.

I starzy mężczyźni w białych koszulach schylą łyse głowy i posłuchają księdza, niektórzy może nawet pośpiewają coś tam pod nosem.

Continue reading →