„Nie znoszę żadnego absolutu, z wyjątkiem tego jednego przypadku: mnie samego. Tak się zdarzyło, że jestem, więc iluzję mego istnienia czynię mym najwyższym sensem. Traf chciał – i ja tego nie zmienię.”

Właśnie z Brewiarza. To akurat była moja druga książka Ciorana, po Historii i utopii i muszę powiedzieć, że w mojej opinii jest bardzo dobra. W tej książce zaprezentowane zostają krótkie myśli, zdania, które mi bardziej odpowiadają niż teksty ciągły np. w „Upadku w czas”. Dodatkowo w tym tomie kilka mocny odnośnie Rumunii, kobiet, muzyki. No i człowiek/mizantropia.

„Ludzie nie wstydzą się, że istnieją, wiem to już od dawna, od bardzo dawna. Zawsze zadziwiała mnie pewność ich kroków, ich pytające – lecz nigdy nie udręczone – spojrzenia, arogancja tych pionowo wyprostowanych dżdżownic.”