Tag Archives: Śląsk

Ślůnske abycoduo

Posted on by

Pisoú žech úońskigo roku, že jak śe kajś pokože kodifkowůny zapis ślůnski godki, to jo byda jei použywoú. Nů i śe pokozoú. Idźe go uobeźřeć sam: PŮ NAŠYMU DLO ŚLŮNZOKŮW

Yno trocha za ńyskoro žech śe pokapowoú, bo žech już poradźył se swoja, inakšo kodyfikacyjo naúonačyć, skiž tego, žech potřebowoú jei do moi kśůnžki, co se poradźće úobeźřeć pora postůw za wčas, kaj je kůnsek.

Tera zaś by mie gańba bůúo co by tako blank nowo kodyfikacyjo we tyj „Epifanii…” úostowić, bo jak juž ftoś tako choby troška bardźyj popularno wynaloz i juž wyńcy rostomaitych ludźi jei užywo, to jo tyž muša, co by našo godka śe staúa poleku godkům literckům. A to śe přeca samo ńy zúonačy, yno to třa, co by Ślůnzoki po ślůnsku škryflali.
Byda, skiž tego, we kśůnžce wšisko zmiyńoú ze tego moigo kodyfikowańo na te, we kerym sam piša, co je ze tyj zajty „PŮ NAŠYMU”.
Moja kodyfikacyjo mioú žech bardźy rod, ańželi ta, ale ńy byda wům tuplikowoú čamu, bo to juž ńy ma wažne.

Wažne je, že bydźe kśůnžka, we keryj bydźe choby trocha po našymu.

A jo šukom jakiś cajtung, kaj redachtůry by brali úody mie felijetůny po ślůnsku. Bo bych rod pisoú.

Mycie nóg na Śląsku

Posted on by

Po ćwierćwieczu z okładem życia na Śląsku, zaczynam mieć podejrzenia. Podejrzewam mianowicie, że Zagłębie zamieszkuje dziwny, lepszy rodzaj Ślązaczek.

Oburzony P.T. Czytelniku, zanim prześlesz mi e-mail, piętnującą moją drastyczną niekompetencję i głupotę, racz przeczytać ów krótki tekst do końca. Jako autor nie śmiem co prawda twierdzić, żem mądry, ale przynajmniej uczę się od mądrzejszych.

Krzysztof Łęcki w jednym ze swoich, czytanych w „Radio M” felietonów, raczył nazwać Kazimierza Kutza „Bercikiem dla inteligencji”. Szanowny Reżyser zapewne ucieszył się z tego komplementu, w którym nasz felietonista zawarł jednocześnie dwa pochlebstwa – pierwsze, że Kazimierz Kutz jest znany tak bardzo, jak postać, którą dzielnie odgrywa Krzysztof Hanke, i drugie, że to wśród intelektualistów właśnie Pierwszy z Żyjących Ślązaków cieszy się taką popularnością. Jako człowiek małego serca, chciałem nawet protestować – lecz, dzięki Bogu, rzeczywistość uchroniła mnie przed kompromitacją.

Continue reading →

Narodowość jako akt woli c.d.

Posted on by

Kolejny przykład, potwierdzający słuszność wolicjonalnej koncepcji narodowości: Petőfi Sándor. Urodzony jako Alexander Petrović, syn Serba i Słowaczki, zostaje Węgrem, bo lepiej jest być Węgrem, niż synem Serba i Słowaczki. Zwłaszcza, jeśli swoją węgierskość zrealizuje się tak brawurowo i tak wzniośle, jak zrealizował ją Petőfi: pisał po węgiersku i dał się zabić po węgiersku.

Inny Alexander – Alexander Grosschmid, znany szerzej jako Sándor Márai, górnowęgierski Sas, wybrał to samo. Chociaż jego przodkowie, prawem historycznej statystyki, tłukli się zapewne z Madziarami w 1848, w szeregach rumuńsko-saskich milicji, walczących w wojnie domowej po stronie Habsburgów.

A ja, za Cioranem, nie wybiorę sobie narodowości, bo, w przeciwieństwie do tego Rumuna-renegata, mam do tego etniczne prawo.